The escape room

Afgelopen week was het weer zover. Al enkele dagen bliezen er harde winden door het land, tot wel kracht 5 Beaufort. In Winschoten was een jonge beuk afgebroken, een bestelbusje van Picnic - van die smalle, weet u - was omgewaaid in Zaltbommel en omdat het spoortraject Dordrecht - Dordrecht zuid door herfstbladeren onberijdbaar was werd de tweede KNSB ronde noodgedwongen afgelast.

Dat gaf de teamleider een probleem, want Overschie is een speels team dat halsreikend uitkijkt naar elke schaakronde.

Dan maar diep in de buidel tasten, dacht hij, en begon een alternatieve activiteit te verzinnen.

“Waarom niet een escape room”, mijmerde hij, “dat zouden ze wel op prijs stellen”

Vlug huurde hij een minibus en begon de lange reis door vooral katholiek Nederland om zowel spelers als supporters op te halen.

Vooral één der spelers was uitermate opgelucht, want door de afgelasting dreigde hij op een kinderverjaardag te belanden. 

Ik vroeg Jelmer in de bus "Google even op escape room?” en hij vond er een ten zuidwesten van Leiden.

Eveline, ook een trouwe supporter, meldde dat ze zich gelijk zou omkleden en voor deze gelegenheid sinistere heavy metal zou dragen.

De bus werd geparkeerd vlakbij de locatie van keuze, en de teamleider stelde de tijd optimistisch in op 17.00 max.

Buiten het gebouw gooiden oudere mensen met metalen ballen, toen we binnenkwamen zaten 20 spelers gebogen over hun opgaven in een donkere  ‘room’  met onaangestoken TL-buizen en weinig zuurstof.

Eng was het! 

Gelukkig was onze “room” - hierna te benoemen als “zaal”, want je wordt tegenwoordig al doodgegooid met anglicismes - wat minder eng. Een zonwerend grijs scherm gaf een Wajang-gevoel door de jeu de boules- schimmen die er op geprojecteerd werden en de enige deur in, waar we dus uiteindelijk uit moesten, klapperde bij elke doorgang…

Nadat de captain de door de organisatie aangeboden thema’s Kazerne, Manege en Tankstation had verworpen en voor het thema "KNSB-wedstrijd" had gekozen - daar zijn de mannen immers best goed in - kon het spel beginnen.

Cor werd al gelijk op het verkeerde been gezet: een lieftallig jong meisje nam tegenover hem plaats en begon in hoog tempo uitstekende zetten op het bord te gooien. Daar tussendoor tekende zij figuurtjes op haar notatiebiljet. Cor boog zich ver over het bord in de hoop daar een aanwijzing uit te kunnen halen, maar slaagde daar niet in. 

Leunend op zijn lange ervaring koos hij voor een andere aanpak en dekte hij een veld op een onorthodoxe manier om verwarring te stichten en dat lukte, 0-1. 

Nog drie en een half punt nodig om het etablissement zonder kleerscheuren te verlaten!

Vlak daarna had Albert een stuk gewonnen van zijn ook al jeugdige tegenstander en stond het 0-2 en dat na twee en een half uur spelen!

Het dreigde een korte middag te worden, dan zijn de spelers toch teleurgesteld en willen ze ook nog naar de Mac, dus de captain vroeg of de spelleider wat vaker mensen in en uit de zaal kon laten om zo meer herrie te ontwikkelen.

Nu is Erik, gelouterd, sterk en ervaren, niet gauw onder de indruk van randzaken en trok het punt gedecideerd naar zich toe.

Omdat eerder Robert een soepele remise had gescoord - de evaluatie bleek nooit hoger te gaan dan +- 0,1 voor beiden - stond de teller nu op 0,5 - 3,5.

Quirinius aan bord 1 had gezien hoe snel het meisje speelde, dacht dat dat hier wellicht de bedoeling was en vluggerde de opening uit. Ongetwijfeld eerder op het bord gehad. Zijn klok wees 1.28 na 13 zetten, in schril contrast met de man tegenover hem. Die vond na veel nadenken de beste zetten en kwam misschien wat beter te staan. Er werd toch tot remise besloten en daarmee hadden we 4 punten bereikt, 1-4.

De parkeertijd werd gecorrigeerd naar 16.00 want zo veel langer kon dit toch niet duren?

Gewonnen stellingen voor Karel ( 2 pluspionnen ) en Henk ( stuk voor twee pionnen),  een verloren stelling voor Marcel en we nemen ons diploma in ontvangst waarna we het pand verlaten met 2-6?

Nou, dan kent u Henk nog niet! Die liet een centrumpion te ver oprukken en ineens was het hoogst onduidelijk wie beter stond.

Karel, na een drie-urige reis vanuit Brabant, wilde natuurlijk ook niet het spel zo spoedig verlaten.

Behendig liet hij de tegenstander met een toren binnendringen op de zevende rij om zo lekker tegenspel toe te laten.

Ook de spelleiding greep in: een acteur werd naar een bord gestuurd om aan een speler te melden dat die eigenlijk een functie elders had, en dat in wederzijdse tijdnood! Het was echt allemaal zo goed bedacht, dit spel!

Intussen had Marcel verloren en stond het 2-4. 

Karel keek op van zijn bord, zag onze vertwijfelde blik - “we komen hier toch nog wel voor zonsondergang uit?” en begon medelijden te krijgen. Hij wikkelde af naar een gedwongen zetherhaling en zo werd het spel door ons gewonnen.

De spelleider begaf zich naar Henks bord om hem daarop te wijzen, maar die vertelde dat hij een onneembare vesting had en het spel zou verlaten wanneer hem dat zelf schikte.
Echter, zijn tegenstander verslikte zich in een paardvork en gaf onmiddellijk op. Zo werd het uiteindelijk 2,5 - 5,5.